آری آغاز دوست داشتن است

                           گر چه پایان راه ناپیداست

من به پایان دگر نیندیشم

                           که همین دوست داشتن زیباست

                                                          فروغ فرخزاد

بگو چگونه تو را می شود صدا بزنم؟

و روی بال و پرم رنگی از حنا بزنم؟

گذشت فصل زمستان ، زغال قسمت من ...

به قلب خسته و تارم نگو جلا بزنم

ببین تمام وجودم پر از بهانه ی توست

سری بیایم و یک سر به آن سرا بزنم

من از گذشته ی دوری دلم شکسته شده

که حرف های خودم را نشد به جا بزنم-

که تیره روز لباسم برای هابیل است

چگونه چشم به چشم کبوترا بزنم ؟

همیشه وسوسه همراه چشم های من است

چقدر؟ تا به کجاهاش دست و پا بزنم؟

قبول غرق گناهم ولی بدان آقا

دوباره آمده ام تا تو را صدا بزنم

شب قدر شب وصال

یا علی!

غروب در نفس گرم جاده خواهم رفت
پیاده آمده‌بودم‌، پیاده خواهم رفت
طلسم غربتم امشب شكسته خواهدشد
و سفره‌ای كه تهی‌بود، بسته خواهدشد
و در حوالی شبهای عید، همسایه‌!
صدای گریه نخواهی شنید، همسایه‌!
همان غریبه كه قلك نداشت‌، خواهدرفت‌
و كودكی كه عروسك نداشت‌، خواهدرفت
منم كه نانی اگر داشتم‌، از آجر بود
و سفره‌ام ـ كه نبود ـ از گرسنگی پر بود
به هرچه آینه‌، تصویری از شكست من است
به سنگ‌سنگ بناها، نشان دست من است‌

شعرهای از

قیصر امین پور    محمدعلی بهمنی      سهراب‌ سپهری‌

احمدرضا احمدی‌      م‌ -- آزاد 

 سیاوش‌ كسرایی‌         سیمین بهبهانی

سلمان هراتی           (( ه - الف – سایه ))

درادامه  مطلب......

ادامه مطلب ....